ΟΙ ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ( ΝΑ ΔΩΣΩ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΔΩΣΩ ) Χέρια και κεσεδάκια με σκόρπια κέρματα σε γωνίες και δρόμους, μπροστά στις εκκλησίες, που έρχονται ακόμη και στην δουλειά σου ζητώντας την βοήθεια σου. Ανήλικα παιδιά που σε κοιτάζουν με απορία και ανάγκη , κορίτσια και αγόρια που σε παρακαλούν να καθαρίσουν το αυτοκίνητο σου. Κορίτσια και αγόρια από την «ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ» που σου ζητούν να τους αγοράσεις τα κεριά που πουλούν. Γυναίκες που σου χτυπούν την πόρτα ζητώντας να σου πουλήσουν χαρτομάνδυλα ή στυλούς . Κάποιος έλεγε ότι ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από τον αριθμό των ζητιάνων της ή μήπως των επαιτών της ; τι σημασία έχει ποιο από τα δύο είναι πολιτικά ορθό; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο . Χέρια απλωμένα παντού. Από τότε που άνοιξαν τα σύνορα έχουμε και την εισαγόμενη επαιτεία. Λένε άραγε την αλήθεια ή έχουν κάνει περιουσίες με το να μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας ; Όλοι έχουν να μας πουν μια πονεμένη ιστορία. Ένα άρρωστο παιδί, μια διαλυμένη οικογένεια , μια αποφυλάκιση, μια προσπάθεια. Στο λεωφορείο, στις στάσεις, στην πλατεία, μπροστά από μαγαζιά, στα καφέ, στα γραφεία, ακόμη και στα εμπορικά κέντρα. Στα ΚΤΕΛ . Εκεί συνάντησα δύο αδέλφια που επαιτούσαν . Ο ένας ο Μπάμπης σε αναπηρικό καροτσάκι και ο μικρός να τον σέρνει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον μαύρο φαγωμένο σκούφο του Μπάμπη. Μου μιλούσε για την ζωή τους σε κάποιο χαμόσπιτο , για την φυλακή, τα ναρκωτικά. Δεν έμαθα ποτέ τι από όλα αυτά ήταν αλήθεια . Ο μικρός μιλούσε συνέχεια για τους συμμαθητές του που τον κοιτούσαν περιφρονητικά, που του μιλούν με άσχημα λόγια σαν να μην είναι και αυτό ένα παιδί… Δεν θα ξεχάσω κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση. Κατέβαινα να πάω στην δουλειά μου ένα πρωινό. Είχα στο χέρι μου μια σακούλα με ψωμί και μέσα έβαλα τα κλειδιά του σπιτιού και του φροντιστηρίου μου. Είδα μπροστά μου έναν επαίτη να μου απλώνει το χέρι μουγκρίζοντας μιας και δεν μπορούσε να μιλήσει. Ήταν μαυριδερός , αξύριστος , βρώμικος , με σκισμένα ρούχα. Έκανα πέτρα την καρδιά μου και τον προσπέρασα! Τότε τον ακούω να μουγκρίζει πολύ δυνατά και να επιμένει. Δεν έδωσα σημασία και προχώρησα. Έτρεξε και ήλθε δίπλα μου. Με έπιασε και με σταμάτησε. Μουγγρίζοντας μου έδειξε τα κλειδιά μου που από μια τρύπα της σακούλας έπεσαν στον δρόμο και σίγουρα θα τα έχανα αν αυτός , ένας βρώμικος επαίτης δεν τα έβλεπε και έτρεξε να μου τα δώσει. Από τότε γίναμε φίλοι καλύτεροι από κάποιους άλλους δικηγόρους, επιχειρηματίες, γιατρούς που θέλουν να λέγονται φίλοι μου και ούτε παίρνουν ένα τηλέφωνο να δουν αν ζω ή πέθανα ! Κάθε μέρα που τον βλέπω στον δρόμο τρέχει δίπλα μου και έχω πάντα κάτι να του δώσω!! Οι ιστορίες όμως δεν έχουν τελειωμό. Πριν δύο χρόνια μου χτύπησε την πόρτα μια κοπέλα . Μου είπε ότι ήταν από την «ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ» . Την κάλεσα μέσα στο φροντιστήριο για να μου πει την ιστορία της. Την λέγανε Μαρία , ήταν 22 χρονών λεπτοκαμωμένη . Οι γονείς της ήταν χωρισμένοι , η μάνα της δεν πρόσεχε το σπίτι και συνέχεια γυρνούσε αργά σπίτι. Έλεγε πως ήταν ασφαλίστρια και είχε συνέχεια δουλειές. Ο πατέρας της πήγε με άλλες . Η Μαρία έφυγε από το σπίτι και έμενε μαζί με τον φίλο της . Τον αγάπησε πολύ, μαζί του γνώρισε την πορνεία και τα ναρκωτικά . Κάποια στιγμή ένας πελάτης της την οδήγησε σε ένα ίδρυμα , την «ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ» . Εκεί πάλεψε , πόνεσε, αλλά έδιωξε τα ναρκωτικά από πάνω της. Τώρα πουλά κεριά για να ζήσει. Για πολλά χρόνια την βοηθούσα σιωπηρά , γιατί οι πραγματικά καλές πράξεις δεν πρέπει να λέγονται. Της αγόραζα φάρμακα . Εδώ και μισό χρόνο την έχασα ! Να δώσω ή να μην δώσω ; Το μεγάλο ερώτημα . Υπάρχει τρόπος να μάθεις αν αυτός που σου απλώνει το χέρι έχει ανάγκη την βοήθεια σου; Υπάρχουν περιπτώσεις που όντως αξίζει τον κόπο να βοηθήσεις ; Έναν άνθρωπο ακρωτηριασμένο για παράδειγμα , όπως αυτόν που συνάντησα πριν μερικές μέρες μπροστά στον ΟΤΕ . Μια φιγούρα που νόμιζες ότι ήταν βγαλμένη από σκηνή πολέμου σε ταινία του Όλιβερ Στόουν. Κάποιοι επιλέγουν να βοηθούν μόνο παιδιά και κάποιοι το αποφεύγουν συστηματικά , γιατί λένε ότι αυτά δουλεύουν για κάποιον μεγαλύτερο που απλά τα εκμεταλλεύεται . Να δώσω ή να μην δώσω; Ένας φαύλος κύκλος που δεν ξέρεις πώς να τον σπάσεις . Παιδιά με λουλούδια εμφανίζονται πάνω από το κεφάλι σου την ώρα που πίνεις τον καφέ σου. Αμηχανία, σκέψεις.
-
Να της πάρω ένα λουλούδι;
-
Άχ! Μακάρι να μην μου πάρει , είναι γελοίο!
-
Πάρε καλέ μου κύριε ένα τριαντάφυλλο . Πάρε το στην κυρία.
-
Μα χτές την γνώρισα.
-
Αχ! Ας μη μου πάρει , ας μη μου πάρει… Οι Κινέζοι λένε πως αν θες να χορτάσεις κάποιον , μάθε του να ψαρεύει. Πρακτική σκέψη. Είναι πάντα όμως αρκετή; Είναι πάντα ικανή ; Για σκέψου . Μήπως έχουμε όλοι ένα κομμάτι ευθύνης για τους ανθρώπους με τα απλωμένα χέρια; Μήπως όλοι μας και μάλιστα οι μεγάλοι δεν θα πρέπει να πολεμούν , αλλά να δίνουν την βοήθεια τους σε αυτούς που την χρειάζονται ; Κιμούντρης Παναγιώτης Φροντιστήριο Μέσης Εκπαίδευσης Πληροφορικής « ΝΕΑ ΓΝΩΣΗ» Δαγκλή 1-3 Τηλ. 2541068881 |